Ang panglupang salaysay o kwento ay humihingi na ang babaing nakikiapid at ang kasama niyang nagkakasala ay kailangang batuhin hanggang mamatay. Ang makalangit na kahulugan ng nakakatakot na parusang ito ay higit na serioso sapagka’t ang kamatayan na hinihingi ng asawa ng sangkatauhan, ang batas ng Dios ay ang pangalawang kamatayan, ay kaparusahang walang katapusan. Pagkatapos lamang na mapunta tayo sa impierno na walang hanggan ang pagaasawahan sa pagitan ng batas ng Dios at ng bawa’t tao ay matatapos.

    Pagka mamatay na pisikal ang isang lalake o babae o bata, hindi tinatapos ng kamatayang ito ang pagaasawang espirituwal sa batas ng Dios. Sa huling araw, kung bubuhayin na ang bawa’t tao, ang kaniyang asawang espirituwal, ang batas ng Dios, ay magsasakdal laban sa kaniya ng pagiging mapakiapid na espirituwal.

    Maging sa impierno ang batas ng Dios ay naroroon at humihingi ng kabuuan ng kaparusahan, ang walang hanggan sa impierno. Sapagka’t ang walang hanggan ay walang katapusan, hindi matatapos ang nakakasindak na kaugnayang ito. Binabalaan tayo ng Dios tungkol dito sa batas na pangseremoniya sa Deuteronomio 22:22.

    Mula nang si Cristo ay nagtungo sa krus, ang panglupang pananaw ng batas na pangseremoniyang ito ay hindi na tutuparin. Ito ay ipinakita ni Jesus sa Kaniyang reaksiyon sa babaing nahuling nakikiapid (Juan 8:1-11). Ayon sa Deuteronomio 22:22, dapat siyang batuhin hanggang sa mamatay, nguni’t pinawalang bisa ni Jesus bilang Dios na walang hanggan ang batas na ito sa pamamagitan ng pagsasabi sa babae na huwag ng magkasala pang muli.

    Ang espirituwal na kahulugan ng Deuteronomio 22:22 ay nagpapatuloy sa buong panahon (Mga Taga Roma 7:1-4) Ang ating pagkilala sa kalagayang